Παρατηρητής: Ο Υλοποιητής του Κόσμου...

Παρατηρητής είναι αυτός ο οποίος, έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του, αυτό που ονομάζουμε πια «αισθητός κόσμος». Είναι αυτός ο οποίος όχι μόνο βλέπει (παρατηρεί ειδικά) αλλά αισθάνεται γενικά. Χρησιμοποιώ τον όρο της κβαντικής φυσικής «Παρατηρητής», αλλά ο όρος αυτός, είναι στην ουσία λανθασμένος... Διότι, κανονικά θα έπρεπε να ονομάζεται «αισθητήρας».

Ο Παρατηρητής για τον αισθητό κόσμο, είναι η οντότητα κλειδί... 

Γιατί; Διότι φέρει ψυχή… Φέρει δηλαδή μέσα του, την πληροφορία ολόκληρης της Δημιουργίας... Φέρει δηλαδή ενεργειακά, την πληροφορία της δημιουργίας της Πηγής ή του Ων, όπως και την πληροφορία της δημιουργίας του κόσμου αυτού. 

Και τι σημαίνει αυτό; Η ψυχή είναι ένα είδος αισθητήρα, ο οποίος μπορεί και ρυθμίζει την επικοινωνία της με την Πηγή της και συγχρόνως, διαχειρίζεται την ενέργεια που μπορεί να υλοποιεί τον κόσμο.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα... Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την διαφορά, του αισθητού κόσμου από την υπόλοιπη δημιουργία, (το έχω ξαναγράψει) θα πρέπει να τον διαχωρίσουμε από το Θεϊκό Σχέδιο. Άσχετα, αν δέχονται κάποιοι ή όχι την λέξη ''Θεϊκό'', αυτό υπάρχει. Για αυτό, ας το πουν όπως θέλουν... Η ουσία του παραμένει η ίδια. Ας το πούμε λοιπόν, «Πηγή των Πάντων». Αυτή η Πηγή, είναι κάτι που «Υπάρχει». Σε αρκετά κείμενα αναφέρεται, σαν το άκρο του «Ων». Και αυτό το κάνουν, για να διαχωρίσουν από το άλλο άκρο του «Μη Ων». Του Εικονικού... 

Τι σημαίνει όμως, Μη Ον ή Εικονικό;;;

Η «Πηγή» σαν Δημιουργία των Πάντων, δημιούργησε και ένα τμήμα του συνολικού κόσμου, το οποίο λειτουργεί διαφορετικά... Δημιούργησε έναν κόσμο (αυτόν εδώ), ο οποίος - από ενεργειακός που είναι - θα μετατρέπεται σε «κάτι», μέσω ειδικών σημάτων. Και αυτό το ''κάτι'', αυτό το σήμα, θα μπορεί ο κάθε ένας, να το μεταφράσει διαφορετικά... Δηλαδή, στα όντα που θα μεταφέρουν την πληροφορία, από αυτόν τον κόσμο προς την Πηγή τους, έδωσε την ελεύθερη βούληση να το κάνουν αυτό, με κάθε ελευθερία. Έτσι, ένα μέρος της «Πηγής», ένα «Κύτταρο του Σύμπαντος της Δημιουργίας» - μεταφέρεται κάθε φορά - σε κάποιο σώμα όντος και αρχίζει να αλληλεπιδρά με τον κόσμο αυτό, μεταφέροντας την πληροφορία στην Πηγή του ελεύθερα.

Η ψυχή λοιπόν, εισέρχεται μέσα σε έναν «παρατηρητή» του κόσμου ή καλύτερα όπως προανέφερα, σε έναν «αισθητήρα», μιας και χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του... 

Για να μην αρχίσω από το μηδέν πάλι, ξεκινώ από το σημείο όπου υπάρχει η Συνειδητότητα. Τι είπαμε είναι Συνειδητότητα;;; Είναι η πληροφορία που έχει διαμορφωθεί από τις συνειδήσεις όλων των όντων, που πέρασαν από τον χώρο αυτό του αισθητού κόσμου. (ας διαβάσουμε και τις άλλες αναρτήσεις, που έχω γράψει σχετικά). 

Η Ερώτηση Κλειδί τώρα: Έστω, ότι έχουν εξαφανιστεί από ένα μαγικό χέρι, όλοι οι παρατηρητές κάποια στιγμή, από τον κόσμο αυτό (τον αισθητό). Τι θα συμβαίνει;;; 

Αν όλοι (υποθετικά) οι παρατηρητές απουσιάζουν, τότε απουσιάζει και ο κόσμος αυτός. Και τότε, ο πρώτος που θα ξαναμπεί τι θα δει;; Τι θα αισθανθεί, τι θα καταλάβει;;

Πριν μπει, ο νέος αυτός παρατηρητής στον τρισδιάστατο κόσμο, δεν υπάρχει τίποτε... Δεν υπάρχει. Αυτή η φράση «δεν υπάρχει», περιγράφει την πραγματική έννοια του κόσμου. Αυτό σημαίνει εικονικό και αυτό σημαίνει «το άκρο του Μη Ων»... Μπορεί να σας ακούγεται «κουφό», αλλά αυτό συμβαίνει… Και τότε αυτός ο νέος παρατηρητής, το ξαναγράφω… τι θα δει; Για σκεφτείτε λίγο… Μόλις εισέλθει, τον απειροστό αυτό αρχικό χρόνο, θα αλληλεπιδράσει η ψυχή με την ενέργεια της συνειδητότητας, η οποία απλά είναι ένα software... 

Εκείνη ακριβώς την στιγμή, που η ενέργεια της ψυχής θα αντανακλάσει, πάνω στην συνειδητότητα και θα επιστρέψει πίσω στον παρατηρητή, θα δημιουργηθεί η πρώτη πληροφορία της συνείδησής του, για τον κόσμο αυτό... Ακριβώς τότε, θα υπάρξει ξαφνικά πάλι ο κόσμος, εκεί, μονάχα για αυτόν.

Ένας νέος αναγνώστης, είναι αδύνατον να το δεχθεί αυτό με την πρώτη ματιά. Είναι όμως, σαν να άνοιξες μια σβηστή οθόνη, την στιγμή που ο υπολογιστής (από πίσω) έπαιζε αυτόματα ένα παιχνίδι, από τον σκληρό δίσκο του. Αυτό τον συνειρμό μπορεί να τον κάνει ο αναγνώστης, για να αρχίσει να κατανοεί τι συμβαίνει... Δεν υπάρχει ο κόσμος, σημαίνει δεν γίνεται αισθητός... Η πληροφορία που τον δημιουργεί, υπάρχει ενεργειακά στην τέταρτη και πέμπτη διάσταση, αλλά εσύ είναι αδύνατον να το δεις αυτό. Όπως είναι αδύνατον να δεις τα bits, που σχηματίζουν το παιχνίδι. Αυτά συμβαίνουν στο παρασκήνιο... Στο αόρατο μέρος του υπολογιστή σου... Εσύ, αυτό που βλέπεις είναι εικόνες και γράμματα στην οθόνη σου. 

Εδώ πως δέχεσαι τον όρο εικονικό; 

Μα το ίδιο συμβαίνει και με τον αισθητό κόσμο. Το καταλάβαμε τώρα, τι είναι αυτό που βλέπουμε;;; Όχι μόνο βλέπουμε, αλλά και ακούμε και αγγίζουμε και γευόμαστε και μυρίζουμε. Για αυτό λέμε ''αισθανόμαστε''... Επειδή το καταγράφουν οι αισθήσεις μας. 

Και ακόμη καλύτερα, προσθέτοντας μέσα και την φράση ''διαισθανόμαστε'', η οποία λέξη αυτή, αναφέρεται στο αόρατο μέρος του κόσμου, της τέταρτης και πέμπτης διάστασης. Τον βλέπουμε λοιπόν τον κόσμο, τον χαιρόμαστε και στο τέλος της περιόδου αλληλεπίδρασής μας (όταν πεθάνει το σώμα μας), βγαίνουμε από αυτόν. 

Τι θα συμβεί, μόλις ο μοναδικός μας παρατηρητής, βγει πάλι από τον τρισδιάστατο κόσμο; Σωστά αρχίσατε να μαντεύετε… Θα εξαφανιστεί πάλι… Πάλι; Και τι θα υπάρχει στον τρισδιάστατο χώρο μας; Τίποτε; Δεν θα υπάρχει τίποτε; Θέλετε πάλι εγώ να απαντήσω τώρα; Ακόμη κάνετε την ίδια ερώτηση; Φυσικά τίποτε…

Σας κάνει ακόμη μεγάλη εντύπωση ε; Το κατανοώ… Δεν είστε οι μόνοι, που έχετε αυτή την αντίδραση… Ας γυρίζουμε λοιπόν, στον παρατηρητή μας και την ψυχή του… 

Όπως καταλαβαίνετε πια, έχει πάψει να υπάρχει παρατηρητής, αλλά υπάρχει μόνο ψυχή, η οποία ξεκινώντας το ταξίδι της επιστροφής της στην Πηγή της, θα περάσει σε αντίστροφη φορά, πρώτα από την τέταρτη διάσταση, ύστερα από την πέμπτη και ύστερα θα περάσει, στον πραγματικά υπερβατικό κόσμο του «Ων»... Θυμάστε την διαφήμιση; «Το χάσαμε το κορμί πατριώτη»… Το σώμα μας τέλος… υπάρχει μόνο σαν πληροφορία στην συνειδητότητα, η οποία πλέον, μη έχοντας κάποιον παρατηρητή στις τρεις διαστάσεις, παραμένει σε αναμονή στην τέταρτη. 

Η οθόνη έχει σβήσει και ο σκληρός, βρίσκεται σε «αναμονή» νέου παρατηρητή. Η ψυχή επιστρέφει πίσω (η επιστροφή της είναι ολόκληρη διαδικασία φυσικά, που θα εξετάσουμε σε άλλη ανάρτηση, γιατί αλλιώς θα μπλεχτούμε πάλι) και μένει ο κόσμος άδειος κι έρημος. 

Αν έχετε ερωτηματικά ακόμη μέχρι εδώ, καλύτερα να το ξαναδιαβάσετε, ώστε να κατανοήσετε τις έννοιες «εικονικός», «δεν υπάρχει», «τίποτε», άδειος κι έρημος. 

Η συνειδητότητα, παραμένει σε αναμονή στην τέταρτη διάσταση, για κάποιο αρκετά μεγάλο διάστημα, αλλά μη έχοντας διαθέσιμη ενέργεια, κάποια στιγμή αποσύρεται στην πέμπτη. Ο σκληρός σβήνει, αλλά διαθέτει ακόμη πληροφορίες… Όπως όμως έχουμε ξαναπεί σε άλλες αναρτήσεις, η πέμπτη διάσταση είναι χαοτική... 

Αυτό σημαίνει, ότι από εδώ και μετά, είναι αδύνατον να δημιουργηθεί ο κόσμος ακριβώς, όπως υπήρχε και πριν. 

Στο σημείο αυτό, όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης, έχουμε εισέλθει σε έναν τομέα, όπου η σύγχρονη επιστήμη, είναι παντελώς απούσα. Η εμφανής… Του Συστήματος… Αυτή, που αποδέχεται η μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας… Διότι η επιστήμη, πάντοτε είναι παρούσα… Πάντοτε… Κι αυτό είναι κάτι, που θα πρέπει να το κρατήσει ο αναγνώστης. Η επιστήμη, περνά κρίσεις όπως όλα, αλλά πάντα είναι αυτή που ερευνά... Με διαφορετική μορφή κάθε φορά, αλλά είναι αυτή.

Επιστρέφουμε… Είπαμε ότι για να υπάρξει ο κόσμος χρειάζεται έναν κάτοικο, έναν ένοικο, έναν παρατηρητή, κάποιον που να κρατήσει τον κόσμο σε λειτουργία… Ας κάνουμε μερικές ερωτήσεις… 

Την ενδιαφέρει την ψυχή αυτό; Την απασχολεί την ψυχή, αν υπάρχει ή όχι αυτός ο αισθητός κόσμος ή αν συνεχίσει να υπάρχει, αφού εκείνη φύγει από αυτόν; 

Φυσικά και όχι... Η ψυχή, είναι θα λέγαμε - σε διατεταγμένη υπηρεσία - μέσω της οποίας, συμμετέχει στην δημιουργία του κόσμου. Το αν υπάρχει ή όχι κάποιο μέρος του, είναι θέματα που είναι αδύνατον,

 να απασχολήσουν ποτέ την ψυχή... 

Διότι η ψυχή γνωρίζει, την πραγματική δημιουργία της Πηγής της.

Ποιόν απασχολούν τότε; Απασχολούν, το είδωλο της ψυχής… Απασχολούν, αυτό που εκλαμβάνει σαν μόνιμο, το σήμα που έρχεται από την συνειδητότητα… Και ποιο είναι αυτό; Είναι το Εγώ μας… Αυτό που έχουμε και ονομάζουμε Εγώ ή προσωπικότητα. Αυτό είναι που αντιδρά αμέσως, μόλις λαμβάνουμε την πληροφορία, περί μη πραγματικού κόσμου... 

Διότι, αν ο κόσμος γύρω είναι εικονικός, τότε το Εγώ τι είναι;  Τι δουλειά κάνει; Που ζει; 

Για το Εγώ, αυτή η σκέψη είναι επικίνδυνη, διότι θέτει σε αμφισβήτηση την κυριαρχία και την ύπαρξή του… Κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα με τις Αδελφότητες... Οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά, πώς να χειραγωγούν ένα κυρίαρχο Εγώ. 

Αν μου απαντήσετε ότι μιλούν και αυτοί για το Εγώ, θα συμφωνήσω μαζί σας. Φυσικά και μιλούν… Και μάλιστα λένε και αρκετές αλήθειες, σχετικά με αυτό…

Όμως για αυτούς, σημασία έχει να προσπαθήσουν να κρατήσουν τις ψυχές, στον κόσμο αυτό. Και για να το πετύχουν αυτό, χρειάζονται την εμπιστοσύνη μας... Για αυτό, χρειάζονται αλήθειες, που τους είναι ακίνδυνες... Τι κάνουν λοιπόν; Όλα ξεκίνησαν από τον μεγάλο Αρχαίο... Το Ον, που επαναστάτησε του Θεϊκού Σχεδίου και αποφάσισε να κυριαρχήσει, σε αυτό το Δημιούργημα. 

Γνωρίζοντας τον τρόπο, που είναι σχεδιασμένος αυτός ο κόσμος, αποφάσισε να κυριαρχήσει στο εικονικό μέρος της ψυχής... Στο Εγώ… Όταν η ψυχή είναι ανώριμη, το Εγώ μπορεί να λάβει κυρίαρχη θέση πάνω της. Κι ένα κυρίαρχο Εγώ, το πρώτο που θέλει είναι, να γίνει αθάνατο σαν κι εκείνη... Όμως το Εγώ σχηματίζεται, από την Συνειδητότητα, κι εφόσον η Συνειδητότητα είναι ανεξάρτητη του Θεϊκού Σχεδίου, υπάρχει μόνο, στον εικονικό κόσμο που ζούμε εδώ... Άρα, είναι αδύνατον να γίνει αθάνατο. Εκτός εάν… Εκτός εάν κατορθώσει και μιμηθεί την ψυχή…

Έτσι λοιπόν, κυριαρχεί στην ψυχή και προσπαθεί να την κρατήσει μόνιμα εδώ. Όσο υπάρχει ψυχή, που αλληλεπιδρά σε αυτό τον κόσμο, υπάρχει και Εγώ. Έτσι, αρχής γενομένης τότε - όταν σχηματιζόταν το εδώ Σύστημα - ο μεγάλος Αρχαίος, φρόντισε μέσα από την Συνειδητότητα, από το Χαοτικό της Πεδίο (όπου είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτός), να μεταβιβάσει πληροφορίες και σε άλλα όντα, ώστε να τους πείσει να παραμείνουν εδώ. Ένοικους... Τους Εκπεσόντες Αγγέλους... Τον Κρύων ή Κρόνο για παράδειγμα... Αυτοί με την σειρά τους, βρίσκουν τους κατάλληλους ανθρώπους, οι άνθρωποι οργανώνουν τις Αδελφότητες, οι Αδελφότητες παγιδεύουν τις ανώριμες ψυχές - δυναμώνουν το Εγώ τους - και το Εγώ με την σειρά του, αναλαμβάνει να δημιουργήσει, την τελική παραπλάνηση στην ψυχή -με ενίσχυση της πληροφορίας περί του υλικού κόσμου- ώστε αυτή να παραμείνει με την βούλησή της, στον χώρο του αισθητού κόσμου.

Τότε, αφού η ψυχή, μετά το θάνατο του σώματος εγκλωβιστεί στην πέμπτη διάσταση, (έχω ξαναγράψει και θα ξαναγράψω για αυτό), οι Αδελφότητες μπορούν να την διαχειριστούν με την ησυχία τους. Διότι είναι αδύνατον, για κάθε βιολογικό σώμα να περάσει σε ένα ενεργειακό χώρο, όπως της τέταρτης ή πέμπτης διάστασης. Κι όταν λέμε Αδελφότητες, εννοούμε ανθρώπους που με κυρίαρχο Εγώ, εξέλαβαν τον κόσμο σαν αποκλειστικά υλικό, και αποφάσισαν να κυριαρχήσουν όλων των άλλων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες… 

Το 1982, για πρώτη φορά, στα γραφεία του ΟΗΕ στη Βιέννη, η οργάνωση με το όνομα «Εργάτες του Φωτός», τόλμησε και ανακοίνωσε ανοικτά την επιτυχία τους, σχετικά με την απόφασή τους να επαναφέρουν, την παραγωγή των ανθρώπινων κλώνων στην ανθρωπότητα... Το είχαν ξανακάνει και στην Εποχή της Παντοκρατορίας τους, στην Ατλαντίδα, όπου και τότε, είχαν πετύχει την κλωνοποίηση ανθρώπων, τους οποίους ονόμαζαν «Οι Άλλοι».

Και τότε, η δέσμευση της ψυχής γινόταν με τεχνολογικά μέσα (κρυστάλλους), ενώ η εμφύτευση της μέσα στους κλώνους αυτούς, με Επίκληση... Έτσι και σήμερα, μπόρεσαν και κατασκεύασαν ειδικές κάψουλες, τις οποίες παρουσίασαν, στις Αδελφότητες πριν μερικούς μήνες, με τις οποίες, αφού τοποθετήσουν μέσα (με την θέλησή του) κάποιον άνθρωπο, του δεσμεύουν την ψυχή και την ζωτικότητα, αφήνοντάς τον, έναν αποξηραμένο σκελετό… 

Πως το κατάφεραν όλο αυτό; Πως κατάφεραν και καταφέρνουν να πείσουν τους ανθρώπους, να μπουν μέσα στις κάψουλες αυτές;

Εδώ ξεκινάει η Παραπληροφόρηση, για την Πέμπτη Διάσταση... 

Μέσα από τους «Εργάτες του Φωτός» έπεισαν (και έχουν πείσει), ένα μεγάλο μέρος οπαδών τους, ότι ο πλανήτης εισέρχεται σε μια περίοδο, όπου θα ανοίξει η Πέμπτη Διάσταση, η οποία προσφέρει πνευματική ανέλιξη της ψυχής... 

Με όλες αυτές τις αναρτήσεις που έχω πλέον γράψει, ο αναγνώστης πια, έχει όλα τα δεδομένα να αντιληφθεί, ότι όλο αυτό είναι απλά μια απάτη.

 Διότι, η πέμπτη διάσταση, ήταν πάντα εκεί, πάντα εκεί θα είναι, και πάντα θα είναι ανεξάρτητη - της ανέλιξης της ψυχής του - μιας και είναι απλά η είσοδος και η έξοδος από τον κόσμο μας. 

Παρόλα αυτά τον έπεισε όμως, ότι αν κάποιος αποτύχει να το πετύχει αυτό - με πνευματικό τρόπο - αυτοί θα τον βοηθήσουν ώστε να περάσει το σώμα του, στην πέμπτη αυτή διάσταση, με μηχανικό τρόπο... Πως; Με τις γνωστές κάψουλες ανέλιξης, τις οποίες μάλιστα, ενημέρωσαν τους οπαδούς τους, ότι κατασκεύαζαν στην Έσω Γη (!!!!!)... Με τις κάψουλες αυτές δηλαδή, οι Αδελφότητες, από την αρχή του σεναρίου, γνώριζαν τον σκοπό της ύπαρξής τους... Ενημέρωσαν τους οπαδούς τους ότι, η κλωνοποίηση του ανθρώπου έχει ξεκινήσει, ότι αυτό είναι αδύνατον να ανατραπεί και ότι όπως τότε, πριν χιλιάδες χρόνια στην Ατλαντίδα, έτσι και τώρα, οι κλώνοι αυτοί, θα μπορέσουν να πάρουν αυτό που τους αξίζει. Και έλεγαν αλήθεια... Μια αλήθεια, που η ανάγκη των ανθρώπων για προστασία και αγάπη, τους οδηγούσε στην αποδοχή, σε οτιδήποτε άκουγαν από αυτούς.

Οι κλώνοι είναι έτοιμοι... Υπάρχουν ήδη πειραματικά μοντέλα, που έχουν βγει σε κυκλοφορία. Οι κλώνοι αυτοί, έχουν αντί ψυχής, ένα ενεργειακό λειτουργικό σύστημα (software), το οποίο βασίζεται σε σύνθεση αμινοξέων. Αντί δηλαδή πυριτίου χαλαζία που έχουν οι υπολογιστές, οι κλώνοι έχουν ένα πρωτοποριακό υπόστρωμα αμινοξέων (παρόμοιο με το DNA), το οποίο όμως είναι περιορισμένου χρόνου ζωής και δυναμικότητας. Οι παρατηρητές δηλαδή που είναι κλώνοι, μπορούν να αισθανθούν τον κόσμο γύρω τους, αλλά αδυνατούν να διαχειριστούν την ενέργεια της ζωτικότητας κι έτσι πέφτουν, σε κατάσταση αστάθειας και καταστρέφονται σχετικά σύντομα. 

Θυμάστε στην προηγούμενη ανάρτηση - την σχέση μάζας - ταχύτητας εμφάνισης της ύλης (ταχύτητας υλοποίησης) και ελάχιστης ενέργειας διατήρησης της μορφής; 

Μιλάμε απλά, για την Θεωρία της Σχετικότητας, με διαφορετική ανάγνωση... Έτσι, έχουμε τους κλώνους, έχουμε απομονώσει τις ψυχές και την ζωτικότητα, τις έχουμε αποθηκεύσει σε ειδικούς χώρους, για να τις χρησιμοποιήσουμε όταν θέλουμε, οπότε, τι μας μένει; 

...Τι παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα, για να υλοποιηθεί; Η εμφύτευση της ψυχής, στον κλώνο. Πως το είχαν πετύχει αυτό στην Ατλαντίδα; Με Επίκληση… Δηλαδή Ιερουργικά… Ελάτε.. Τώρα είναι εύκολο… Έχετε όλες τις πληροφορίες πλέον… Τι μένει να κάνουν; Μα φυσικά… Να ορίσουν τον Εωσφορισμό, σαν την επίσημη θρησκεία και να αρχίσουν να ιερουργούν, στο όνομα του μεγάλου Αρχαίου.

Έτσι από παρατηρητές κλώνοι, θα μετατραπούν σε Δημιουργούς του Εικονικού Κόσμου... Διότι ο εικονικός κόσμος, θα συνεχίσει να είναι εικονικός... Αυτό είναι αδύνατον να αλλάξει. Τι θα έχει συμβεί δηλαδή;; 

Θα έχει δημιουργηθεί το άκρο του Μη Ων... Ο Μη Υπαρκτός κόσμος, θα έχει ξεκινήσει να υπάρχει. Δηλαδή πλέον, θα υπάρχουν πάντα κάποιοι (κλώνοι), οι οποίοι θα διατηρούν, τον εικονικό και φανταστικό αυτό κόσμο σε λειτουργία. 

Οι ψυχές όμως, που θα συμμετέχουν σε αυτή την αντιγραφή του κόσμου, θα έχουν αποκοπεί από την Πηγή τους...

Οι δρόμοι επιστροφής, θα είναι πλέον διαγραμμένοι... Και στο τέλος ίσως - έχοντας τις ψυχές διαθέσιμες, μόνιμα στον χώρο εδώ - θα υπάρχει ίσως κάποια στιγμή η πιθανότητα, να μπορέσουν να αντιγράψουν την πληροφορία και να δημιουργούν, έτοιμους κλώνους με αντιγραμμένη ψυχή, το οποίο είναι και ο τελικός στόχος των Αδελφοτήτων για κυριαρχία... 

Το ξαναγράφω... Οι εποχές μας ξεπέρασαν. Όλοι μας βρεθήκαμε, με την ελεύθερη επιλογή μας σε έναν χώρο, που ενώ έχει δημιουργηθεί και υπάγεται στο Θεϊκό Σχέδιο, αυτός προσπαθεί – ήδη ο ίδιος αποκομμένος - να κυριαρχήσει εις βάρος του Δημιουργού Του...

Κι εμείς, κάθε φορά, βρισκόμαστε στον χώρο αυτό, προσπαθώντας να πετύχουμε να φτάσουμε σε ένα σημείο, να παρατηρούμε τον κόσμο και συγχρόνως, να ελέγχουμε τα Εγώ μας... Γιατί;;;  Γιατί γίνεται όλο αυτό;;; 

Προς τι όλο αυτό το ρίσκο που παίρνουμε όλοι μας, επισκεπτόμενοι ένα εικονικό χώρο, που θα μπορούσε να αποτελεί, ένα υπέροχο σημείο του Σύμπαντος;

Είμαστε εδώ, για να κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό ακριβώς, που συζητάμε...

Να δημιουργήσουμε την βάση της αρχής, καταγραφής μιας ολοκληρωμένης πληροφορίας, η οποία να ξεκινήσει να γράφει στην Συνειδητότητα - όχι μόνο αυτό που αισθανόμαστε, για τον κόσμο από αντανάκλαση - αλλά αυτό που συνειδητοποιούμε, συνθέτοντας την διάνοια με το συναίσθημα και τις αισθήσεις...

Ρισκάρουμε τις ψυχές μας, για να κάνουμε αυτή την πρώτη καταγραφή... 

Δίνουμε μια καθημερινή μάχη με τα αναρίθμητα Εγώ, που μαστίζουν την σκέψη μας, ήρεμα, άηχα, αθόρυβα... Μια Μάχη Καθαρά Πνευματική... Απαλλαγμένη, από την εφήμερη δόξα του ονόματος, της καριέρας και της ατομικής καταξίωσης... 

Και κάθε μέρα που το κάνουμε - γινόμαστε περισσότερο σίγουροι - ότι αυτή η επόμενη μέρα, υπάρχει ήδη…

Αλκιρέας (Συνεχίζεται...)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΛΕΝΔΕΤΟ: https://oneirotaxideftes.blogspot.com/2020/03/blog-post_19.html

quantumhealing.gr

«Χρονική Γραμμή» του Γένους. Το Σημείο της Αφύπνισης...

Διάβασα σε κάποιο σχόλιο ενός αναγνώστη, «πες’ μας πώς». Και απ' αυτό το σχόλιο, καταλαβαίνω πια ότι οι πληροφορίες, που έχετε αρχίσει να λαμβάνετε, είναι έτοιμες να δημιουργήσουν τις τελικές συνάψεις, ώστε να αρχίσετε να βλέπετε την εικόνα, που μας κρύβανε τόσους αιώνες.

Βέβαια, η λέξη «κρύβανε», είναι μάλλον υπερβολή εδώ, μιας και μόλις πριν μερικά χρόνια, θα ήταν αδύνατον, να κάνουμε αυτές τις συζητήσεις, με τόσο μεγάλο ακροατήριο... Τα συζητούσαν, αλλά οι συζητήσεις αυτές γίνονταν σε πολύ κλειστό κύκλο, που έμοιαζε περισσότερο με κατήχηση παρά με διδασκαλία.

Για να πούμε δηλαδή και του «στραβού το δίκιο», η αδυναμία να κατανοήσουν οι άνθρωποι τόσο περίπλοκα θέματα, ήταν και η αρχική αφορμή, να ξεκινήσει η τόσο μεγάλη χειραγώγηση σε βάρος τους.

Διότι, τα μαθαίνανε παπαγαλία... Μαθαίνανε απ’ έξω τα κείμενα των σοφών, οι περισσότεροι δίχως να έχουν την ικανότητα, να κατανοούν το νόημα που ήθελε να περάσει, (πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε) και εκείνος που είχε την καλύτερη μνήμη, ώστε να θυμάται τα περισσότερα απ έξω, γινόταν δάσκαλος... Ενώ στην ουσία, ήταν απλά ντελάλης... Παρόλα αυτά, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, οφείλουμε πάρα πολλά στην παρουσία των ανθρώπων αυτών, διότι έτσι μεταβιβαζόταν η ιστορία και διατηρούνταν οι μνήμες στους ανθρώπους, της Μετακατακλυσμιαίας Εποχής.

Όμως, ας τα πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή πάλι…

Για να καταλάβουμε την πρόοδο του ανθρώπου στην αντίληψη της πληροφορίας, θα πρέπει να χωρίσουμε την περίοδο, από την καταστροφή της Ατλαντίδας και τον Κατακλυσμό (περίπου το 10.000 πχ.) μέχρι σήμερα σε περιόδους... Θα πρέπει να σκεφτεί ο αναγνώστης, ότι από μια περίοδο όπου υπήρχαν μεγάλες αυτοκρατορίες, όπου υψηλού επιπέδου πολιτισμοί, - σε τεχνολογικό αλλά και πνευματικό επίπεδο - ο άνθρωπος επέστρεψε στα σπήλαια... 

Από εκεί, που είχε την γνώση να δημιουργεί πλάσματα δυνατότερα από τον εαυτό του, κλωνοποιώντας την βιολογία του με άγρια ζώα ξαφνικά, έφτασε στο σημείο, να μην μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει Θεός.

Διότι το 8.000 πχ. 2000 χρόνια μετά, όταν δηλαδή η ανθρωπότητα έφτασε στην περίοδο να κάνει την πρώτη της αλλαγή - μετά την καταστροφή της Ατλαντίδας - ο άνθρωπος είχε πλέον ξεχάσει, ακόμη και την ύπαρξη του Θεού.

Μπορεί να το κατανοήσει αυτό, ο κάθε αναγνώστης; Μιλάμε για τους προγόνους μας, εκείνους που κατάφεραν και επέζησαν της μεγάλης καταστροφής, και μπόρεσαν ύστερα να επιβιώσουν έξω, εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης ενός άγριου πλέον πλανήτη, έχοντας ξεχάσει ακόμη και τα βασικά... Μιλάμε, για την μεγαλύτερη τραγωδία του γένους μας...

Από το 8.000 π.χ έως το 4.000 π.χ, για 4000 περίπου χρόνια, όταν ο άνθρωπος, καταφέρνει να οργανώσει τις πρώτες του κοινωνίες, από θρησκευτικής και πνευματικής άποψης, επικρατεί το απόλυτο χάος… Ένα χάος, όπου επικρατούν τα πάντα… 

Θυμάστε; Όταν καταστρέψουμε κάτι ολοσχερώς, η συνειδητότητα αγνοεί το κενό και στην θέση του, «κατεβάζει» υλοποίηση χαοτικά, κατευθείαν από την πέμπτη διάσταση... Μπορεί να κατανοήσει ο αναγνώστης, τι σημαίνει πνευματικό και θρησκευτικό χάος;;; Υπάρχουν τα πάντα, για τα πάντα, από παντού, για οτιδήποτε… Και σε όλο αυτό το χάος, πάντα κυριαρχεί η ισχύς.

Έτσι, οι άνθρωποι θυμούνται τους Τιτάνες... Τους κλώνους που δημιουργούσαν και τους οποίους χρησιμοποιούσαν, σε οτιδήποτε ήθελαν. Από εργασία έως ενεργειακή μεταφορά. Αυτούς τους Τιτάνες, που άλλοι είχαν κεφάλι ανθρώπου, άλλοι πουλιού, άλλοι λύκου ή ταύρου, οι άνθρωποι τους θυμούνται, και τώρα τους λατρεύουν σαν Θεούς... Έτσι κι αλλιώς, έτσι όπως είχαν δημιουργηθεί τότε στην Ατλαντίδα, τώρα φάνταζαν Θεοί. 

Όμως στην πραγματικότητα, αυτό που θεωρούν διαχρονικά Θεό οι άνθρωποι, είναι η υπέρτατη δύναμη ή ενέργεια, την οποία όμως, είναι υπερβολικά δύσκολο να την κάνεις λέξεις, ώστε να την αντιληφθεί κάποιος σε εκείνη την νοητική κατάσταση…

Διότι αν ακόμη και σήμερα, σε αυτό το επίπεδο συνείδησης που βρισκόμαστε πάλι, μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, αδυνατούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς, το ''Θείο'' σαν έννοια, ενέργεια ή ότι άλλο φανταστείτε, ότι μπορούσε να αντιληφθεί και να προσδιορίσει ο άνθρωπος εκείνης της εποχής. Τίποτε… 

Έτσι οι ιερείς (στην Ελλάδα κυρίως των Δελφών), μορφοποίησαν τη νέα θρησκεία, μέσα από τις «μορφές» που μπορούσαν πια να δουν και να αντιληφθούν οι άνθρωποι. Έτσι, μέσα σε μια περίοδο 2000 περίπου, σταδιακά, υποχώρησε ολοκληρωτικά η θρησκεία των τιτάνων-κλώνων, δίνοντας τη θέση της, στην «μορφική» θρησκεία του Δωδεκαθέου.

Οι άνθρωποι τότε, άρχισαν να κατανοούν σιγά-σιγά, την έννοια της ''Θεότητας'' - σαν υπέρτατη δύναμη - όμως συνέχισαν να της δίνουν ανθρώπινες προεκτάσεις, φτάνοντας έτσι να συνδέουν με τον τρόπο αυτό, τις οντότητές τους, με την Πηγή του θεϊκού σχεδίου. 

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να επαναλάβω πάλι το εξής: Σε περίοδο σύγχυσης, μάθε να σκέφτεσαι απλά... Γιατί; Ποιος είναι ο σκοπός, μιας απλής σκέψης; Για να κάνεις το επόμενο βήμα της συνείδησής σου… Γιατί; Προσέξτε αυτό που θα γράψω… Μόλις δημιουργήσεις ένα Πεδίο αμφισβήτησης γύρω από ένα θέμα, η Συνειδητότητα από μόνη της, σου παρουσιάζει «όλες» της εναλλακτικές που διαθέτει, ώστε να αποφασίσεις… Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει Χάος… Πάλι το ίδιο; Ναι… Αν απουσιάζει κάποιος πλήρης σχεδιασμός από την τέταρτη διάσταση, τότε κατεβαίνει η πέμπτη, η οποία είναι χαοτική…

Για να αποφύγεις λοιπόν, το χαοτικό σκηνικό, σκέφτεσαι απλά… Απλά, αλλά όχι απλοϊκά... Απλά και με σεβασμό… Έτσι το «απλά», σου φέρνει αυτόματα ένα άμεσο σχέδιο από την τέταρτη διάσταση, και αυτόματα σου δίνει την δυνατότητα, να κάνεις το επόμενο βήμα… Άμεσα… Εκείνη τη στιγμή… Γιατί γίνεται αυτό; 

Διότι η Συνειδητότητα, είναι ένα Ενεργειακό Πεδίο, που επηρεάζεται άμεσα από τον νου. Είναι ένα Νοητικό Ενεργό Πεδίο, που έχει την δυνατότητα να αλλάζει συνεχώς… Από ποιόν; Από την σκέψη σου… Είναι ένας δέκτης, όπου το «τηλεκοντρόλ» του είναι η σκέψη μας… Κι όσο η σκέψη είναι χαοτική (σε σύγχυση), το πεδίο είναι χαοτικό… Όσο γίνεται ομαλή, το πεδίο συμμορφώνεται και αυτό σε ομαλό… Για να γίνει όμως ομαλό το πεδίο, πρέπει να επαναφέρεις την σκέψη στην τέταρτη διάσταση. Και να κρατάς στην πέμπτη, ότι θέλεις να προσδιορίσεις απλά σαν εναλλακτικές, αυτού που θέλεις να δημιουργήσεις. Και ποιο είναι το συναίσθημα, που ξεκινά ένα χαοτικό πεδίο; Ο φόβος… Ο οποίος μόλις δημιουργήσει το πεδίο, αλλάζει σε αγωνία, η οποία με την σειρά της, «κλειδώνει» την σύγχυση… Όμως την στιγμή που επικρατεί χάος, κερδισμένος είναι αυτός, που έχει να παρουσιάσει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο…

Το έχουμε ξαναπεί αυτό… Και ποιο σχέδιο είναι ολοκληρωμένο αυτή την στιγμή και μας περιμένει να βυθιστούμε στην σύγχυση; Το ενιαίο αλλά πολύπλοκο σχέδιο των Αδελφοτήτων… Και ποιο είναι το σχέδιο;

Παγκόσμια Θρησκεία Μέσα σε μια Παγκόσμια Κυβέρνηση Πλήρους Ελέγχου των Μαζών…

Επιστρέφουμε… Για να υπογραμμίσουμε ότι το παρόν άρθρο, γίνεται για να καταλήξει σε κάποιο διαφορετικό σημείο, από το να κάνει ανάλυση πως έγιναν ή πως γίνονται οι θρησκείες διαχρονικά. Για αυτό θα φτάσω απ' ευθείας, στο σημείο που ο Πλάτωνας, στο τέλος της «μορφικής» περιόδου, γνωρίζοντας το χρονικό σημείο της συνειδητότητας που ζούσε, αποφασίζει να διαμορφώσει τις πρώτες σκέψεις περί ψυχής και περί εικονικού κόσμου (στην ιστορία με το Σπήλαιο), ώστε να προετοιμάσει την συνείδηση για την επερχόμενη τότε αλλαγή, που επέτρεπε απλώς να αναβαθμίσει το εικονικό μέρος της θρησκείας σε αόρατο... Έτσι κάνει ένα άλμα στην συνείδηση και μεταλλάσσει την ενέργεια του Απόλλωνα, στις πρώτες πληροφορίες περί ψυχής. Διότι, η «εσωτερική» μυστηριακή ουσία του Απόλλωνα και της ψυχής είναι ίδια. Απλά είναι διαφορετική η έκφρασή της. Κι όμως… Η πράξη του αυτή, πέρασε απλά στα ψιλά γράμματα της ιστορίας…

Γιατί; Διότι, είχε αδυναμία να περάσει στις μάζες. Όπως ολόκληρο το φιλοσοφικό δυναμικό της Ελλάδας τότε, έμεινε με αριστοτεχνικό τρόπο, στους «πνευματικούς» ανθρώπους, αγνοώντας το υπόλοιπο δυναμικό της ανθρωπότητας… Την μεγάλη μάζα… Δυναμικό που είχε εντοπιστεί και χειραγωγηθεί κατάλληλα, από εκείνους που γνώριζαν... Διότι, το ίδιο γινόταν και τότε στην Αρχαία Ελλάδα, που γίνεται και σήμερα στον κόσμο.

Υπήρχαν κάποιοι πολύ σοφοί άνθρωποι, που η ιστορία σεβάστηκε όμως, πολύ αργότερα. Αφοί πρώτα τους λοιδόρησε και τους ταπείνωσε τόσο, ώστε να χαμηλώσει τις φωνές τους και να τις εξαφανίσει από την υπόλοιπη ανθρωπότητα... Γιατί; Διότι όπως και σήμερα, έτσι και τότε, επικρατούσε από τους υπόλοιπους κομφούζιο.… Όχι τυχαία, αλλά με σχέδιο που οδηγούσε σε συγκεκριμένο σημείο… Σχέδιο που δημιουργούσε σε σύγχυση, και σύγχυση που δρομολογούσε γεγονότα…

Και φτάσαμε στο επιθυμητό σημείο… Ποια μπορεί να είναι η λύση; Το κάθε πρόβλημα έχει πάντα λύση και η κάθε λύση έχει πάντα μια αρχή… Και η αρχή εδώ, λέγεται πίστη προς «συγκεκριμένη θρησκεία»… 

Το πρώτο πράγμα που εξαρτάται ακόμα, μοναδικά από την δική μας βούληση, είναι η ακλόνητη πίστη μας προς μία και μόνη θρησκεία… Γιατί; Διότι, αυτόματα σταματάς την σύγχυση… Πως; Μένεις σταθερός σε ένα σημείο, το οποίο επιλέγεις αφού αξιολογήσεις και αποφασίζεις ότι σε αντιπροσωπεύει… Και πάλι ρωτάω… Γιατί; Διότι, η σύγχυση που έχουν δημιουργήσει οι Αδελφότητες, πηγάζει από την πολυλατρεία που έχουν αναπτύξει βάζοντας -δίπλα σε πραγματικούς ηγέτες θρησκειών όπως του Χριστού ή του Βούδα-, σκιές άγνωστων ανδρείκελων, όπως του Κρύων και του Μέτατρον. Γιατί ξαναρωτάω… 

Διότι αυτόματα, αποδέχεσαι τα δύο ανδρείκελα σαν ισοδύναμες οντότητες, με τους δύο πρώτους Χριστό και Βούδα… Αγνοώντας ποιοι ήταν, τι ήταν, από πού ήρθαν, τι πρεσβεύουν, και τι ενέργειες έχουν. Κι έτσι, μια ωραία πρωία, θα αποσύρουν τον Χριστό και τον Βούδα ή όποιον άλλο και θα αφήσουν μόνο τον Κρύων... Έναν δαίμονα, που αφού θα έχει λάβει το χρίσμα από τις συνειδήσεις μας, θα εκκινήσει μια θρησκεία από το πουθενά.

Και τι πρέπει να κάνουμε τότε; Να επιλέξουμε μια μονάχα θρησκεία, όποια θέλουμε ελεύθερα... Μια θρησκεία όμως ενεργή… Ιερουργικά ενεργή… Που να ιερουργεί… Το καταλαβαίνουμε αυτό;;; Να αξιολογήσουμε, τα προσωπικά μας πνευματικά δεδομένα και να αποφασίσουμε, ότι στην προσωπικότητά σας και στον Εαυτό του καθένα, ταιριάζει «η τάδε» θρησκεία. Και από την στιγμή εκείνη και μετά, να αποσύρουμε από την συνείδησή μας, οτιδήποτε άλλο… μπορεί να εισέλθει με δόλο από το πουθενά… Ας μείνει Χριστιανός, ας γίνει Βουδιστής, Βραχμάνος, Μουσουλμάνος, Εβραίος, ότι θέλει… Ελεύθερα… Και από την στιγμή εκείνη και μετά, να αναλάβει το θάρρος και να δηλώνει την έκφραση της πίστης του… ιερουργούμενος, στο ναό της θρησκείας του κανονικά…

Κι όποιος αρνείται, να αποφασίσει μια και μόνη θρησκεία; Τι γίνεται με αυτόν; Αυτός, θα πρέπει να γνωρίζει ότι με την πράξη του αυτή, αποδέχεται αυτόματα την Εωσφορική θρησκεία… Αυτόματα… Και οι άθεοι; Οι άθεοι; Ο αναγνώστης θα πρέπει να αντιληφθεί άμεσα, ότι ο όρος Αθεΐα είναι ανύπαρκτος… Διότι ο άθεος, είναι ανίκανος να δηλώσει κάτι… Διότι άθεος είναι μονάχα εκείνος, που είναι εντελώς άσχετος και ανίδεος για οποιοδήποτε θέμα, που σχετίζεται με την έννοια «Θεός»…

Αυτός που δηλώνει άθεος, είναι απλά Αντί-Θεός… Δηλαδή οπαδός του Μη Ων… Δηλαδή Εωσφοριστής… Και η εωσφορική θρησκεία, έχει ήδη δύο Σέχτες... Τους οπαδούς του Εωσφόρου, που σκοπός τους είναι να δεσμεύσουν την ψυχή αυτούσια, και τους οπαδούς της Λίλιθ, οι οποίοι σκοπεύουν να δεσμεύσουν, την ζωτικότητα που διαχειρίζεται η ψυχή…

Όποιοι νομίζουν και θεωρούν ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις, θα πρέπει να τους ενημερώσω, ότι ο ίδιος διαχωρισμός ισχύει και για τους Εωσφοριστές… Όποιος δηλαδή έχει νοητική και πνευματική σύγχυση, η οποία τον εμποδίζει να ακολουθήσει με πίστη, μια συγκεκριμένη θρησκεία, ανήκει αυτόματα στη θρησκεία του Εωσφόρου. 

Αν θεωρείτε ότι αστειεύομαι, θα σας πω ότι μιλάω πάρα πολύ σοβαρά… Τόσο, όσο αγνοείτε ακόμη και να φανταστείτε… Να φανταστείτε δηλαδή, τον τρόπο που καταγράφεται η «πίστη» του καθένα μας στην Συνειδητότητα… Αυτόματα… Με μοναδικό εργαλείο, την άηχη επιλογή που κάνει…

Την δεδομένη στιγμή, η επιλογή της θρησκείας όμως, αυτόματα μας ανοίγει έναν άλλο μεγάλο δρόμο… Την σύνδεση του Γένους μας, με την χρονική γραμμή την δική μας και των προγόνων μας ιερουργικά, ώστε να αρχίσουμε την Ροή της Συνειδητότητας, σε βάθος συνειδητού χρόνου, δηλαδή πάνω από 4000 ή 6000 χρόνια. Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά… Δημιουργούμε μια λίστα με ονόματα από άτομα, από το μακρινό και απώτερο παρελθόν μας, τους οποίους, με κάποια έννοια θεωρούμε δικούς μας προγόνους…

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για μένα… Γράφω: Ορφέας, Διόνυσος, Ηρακλής, Ασκληπιός, Θησέας, Αχιλλέας, Οδυσσέας, Ιπποκράτης, Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Παρμενίδης, Σόλων, Θαλής, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Εμπεδοκλής, Αναξαγόρας, Λεύκιππος, Δημόκριτος, Εμπεδοκλής, Ευκλείδης, Αρίσταρχος, Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Αλέξανδρος, Επίκουρος, Απολλώνιος, Πλωτίνος, Πορφύριος, Υπατία, Πρόκλος, Βασίλειος, Αδαμάντιος, Ρήγας, Κωνσταντίνος, Στέφανος… κ.ο.κ.

Από την στιγμή που θεωρώ, ότι τα παραπάνω ονόματα, ανήκουν στη γραμμή της οικογένειάς μου, μπορώ να τα συμπεριλάβω στην ιερουργία της θρησκείας μου, η οποία σχετίζεται με τους νεκρούς… Αν κάποιοι βιαστούν να πουν, ότι αυτό αποτελεί ιεροσυλία, θα τους απαντήσω: καθόλου…

Πρώτον, διότι τους διαβεβαιώνω, ότι όλοι οι παραπάνω σοφοί του γένους μας, γνώριζαν πολύ περισσότερα για την έννοια της θρησκείας, από εκείνον που θα αντιδράσει. Είναι βέβαιο δηλαδή, ότι αν όλοι οι παραπάνω ζούσαν σήμερα, θα ήταν – σαν Έλληνες που κατοικούν στην Ελλάδα - Χριστιανοί στο θρήσκευμα.

Δεύτερον, υποθέστε ότι έχετε ένα αγαπημένο πρόγονο. Μια γιαγιά ας πούμε, η οποία πέθανε και θέλετε να της κάνετε ένα μνημόσυνο, επειδή την αγαπούσατε τόσο πολύ. Ας υποθέσουμε όμως, ότι με ένα μαγικό τρόπο, η θρησκεία στην Ελλάδα, έχει αλλάξει και τώρα είναι Βουδισμός, (απλά σαν παράδειγμα, για να δείξουμε την διαφορά).

Τι θα κάνετε; Θα αρνηθείτε να ιερουργήσετε στη μνήμη της, επειδή είχε διαφορετική θρησκεία; Όχι φυσικά… Γιατί; Διότι η ιερουργία προς τους νεκρούς μας, είναι δική μας πράξη και όχι δική τους… Είναι πράξη σεβασμού προς την ενέργειά τους, που φέρουμε μέσα μας… Και ο κάθε ιερέας, εφ όσον πρόκειται για δικά σας άτομα, θα ιερουργούσε δίχως την παραμικρή αντίρρηση…

Το κατανοεί αυτό ο αναγνώστης; Κατανοεί την διαφορά και την αναίτια πάλη που συμβαίνει σήμερα, λόγω της άγνοιας κάποιων υδροκέφαλων, που έχουν διαγράψει από το νου τους την απλή σκέψη; 

Και τότε, με αυτή την πράξη ιερουργίας των νεκρών του γένους μας, το «κανάλι» των γενεών, γίνεται πάλι ενεργό… Δυναμικά ενεργό, μεταγγίζοντας ενεργειακά την σοφία του… Μια σοφία, που έρχεται πια από ένα βάθος αιώνων, πάνω από 6000 χρόνια…

Αυτή η δυναμική ενεργοποίηση μέσω ιερουργίας όμως, ξεκινά το σχηματισμό ενός Πανίσχυρου Ενεργειακού Πεδίου, που εισέρχεται μέσα στην Συνειδητότητα και κινητοποιεί μια συγκεκριμένη αρμονική ταλάντωση, η οποία δονεί πλέον, όλους όσους έχουν στη βιολογία τους, στοιχεία της πληροφορίας του γένους αυτού. Και πως λέγεται η αρμονική ταλάντωση αυτή, που αναφέρεται στο Γένος των Ελλήνων;;; Πως ονομάζεται φίλε Έλληνα ή Ελληνογενή αναγνώστη, η αρμονική αφύπνισης; Ιχώρ ονομάζεται... Και ξεκινά να ρέει μέσα από την Συνειδητότητα, σε ολόκληρο το Πεδίο που υπάρχουμε.

Κατανοεί ο αναγνώστης για τι πράγμα μιλάμε; Κατανοεί ο αναγνώστης σιγά-σιγά, τα μέρη της μεγαλύτερης εικόνας, που αρχίζει και σχηματίζεται; Αποδοχή μίας και μόνης θρησκείας, σύνδεση με τις χρονικές γραμμές του Γένους μας ιερουργικά (μέσω της θρησκείας, που έχει ο κάθε ένας ξεχωριστά) και ενεργοποίηση της αρμονικής ταλάντωσης του Ιχώρ, ώστε να ξεκινήσει μια παγκόσμια αφύπνιση του γένους, μέσα από αυτή την συγκεκριμένη απλή διαδικασία.

Μια διαδικασία που θα ξεκινήσει αυτόματα, από την ροή της Συνειδητότητας... Θα πρέπει να κατανοήσει ο αναγνώστης, ότι αυτή την στιγμή, μιλάμε απολύτως σοβαρά… 

Δημιουργούμε τις συνθήκες, που πάνω σε αυτές έχει ξεκινήσει και στήνεται ο πολιτισμός της ανθρωπότητας, που θα φωτίσει τον πλανήτη, για τα επόμενα 2000 χρόνια. Και όλο αυτό, γίνεται απολύτως συνειδητά. Προσέξτε τι γράφω… Απολύτως συνειδητά… Και οι πνευματικοί και ομαδικοί κύκλοι, που λυμαίνονται τον τόπο τι θα γίνουν; Τους ζυγούς λύσατε; Έτσι απλά; Έτσι απλά κι αθόρυβα, ναι…

Και τι θα γίνει τότε; Τι θα κάνουμε; Ήδη δημιουργούνται εστιακοί κύκλοι ή απλά εστίες… Πνευματικοί κύκλοι δηλαδή ανθρώπων, οι οποίοι αποτελούνται από 7 έως 21 άτομα, με άριστο αριθμό το 12. Στους κύκλους αυτούς, υπάρχει απουσία ηγέτη και απουσία ομοιογένειας. Είναι δηλαδή οργανωμένοι, πάνω στους Ιερούς Δελφικούς Κύκλους, και στηρίζονται στην Γνώση του Εαυτού (Γνώθι Σ΄Αυτόν) του κάθε ένα και στην σύνθεση της νόησης, μέσω της διαφορετικής πληροφορίας (Μηδέν Άγαν), η οποία στο σύνολο συνθέτει μια ευρύτερη εικόνα.

Δηλαδή, αποτελούνται από διαφορετικές ειδικότητες εκπαίδευσης και γνώσης (γιατροί, φυσικοί, φιλόλογοι, νομικοί, χημικοί, ιερείς…) οι οποίοι εξετάζουν κάθε θέμα, δίνοντας την δική τους οπτική και γνώση, έτσι ώστε η εστία, να αρχίσει να διαμορφώνει μια μεγαλύτερη εικόνα, για κάθε θέμα εμπλουτισμένο από όλους… Κάθε ένας όμως, μπορεί να συμμετέχει σε μια μόνο εστία…

Και οι δάσκαλοι και οι καθοδηγητές των σχολών, τι θα γίνουν; Αυτό που συμβαίνει είναι, ότι (όσοι από αυτούς αποφασίζουν να βγουν, από την Εωσφορική επιρροή) συμμετέχουν σε κάποια εστία και αυτοί… Επιλέγουν ελεύθερα και συνεχίζουν στη νέα μορφή μαθητείας. Είναι δύσκολο για αυτούς στην αρχή, αλλά λόγω του ότι είναι στον πνευματικό χώρο, μπορούν να κατανοήσουν την αλλαγή αυτή. Αρκετοί εστιακοί κύκλοι μάλιστα, σκέφτονται να χρησιμοποιούν χώρους, που πριν υπήρχαν οι σχολές, ώστε να βοηθήσουν οικονομικά τον δάσκαλο, που θέλει να συμμετέχει στο νέο πολιτισμικό σχήμα…

Φυσικά υπάρχουν (και θα υπάρξουν) και δάσκαλοι, που με τη νέα σύνθεση έλλειψης ηγεσίας - μιας και οι εστίες λειτουργούν διαφορετικά - βιώνουν πεποιθήσεις ταπείνωσης, πράγμα που τους κάνει να συμπεριφέρονται περίεργα… Όμως αυτό γίνεται αμέσως εμφανές, δίνοντας στους πρώην μαθητές τους την ευκαιρία να τους απομονώσουν, απλά φεύγοντας…

Θέλω να γνωρίζετε, ότι στο καθαρά πνευματικό πεδίο αυτό, διεξάγεται αυτή την στιγμή, μια αδυσώπητη πνευματική μάχη κατά την οποία, κερδίζουμε κάθε μέρα και μια νίκη. Μια νίκη, που ανοίγει για όλη την ανθρωπότητα μια διαφορετική ζωή. Και σε αυτή την πνευματική μάχη, όσοι συμμετέχουμε είμαστε πανίσχυροι… Εμείς που συμμετέχουμε… Όχι όλοι… Είναι αδύνατον να αλλάξουν, όλοι όσοι έχουν επιλέξει τόσο διαφορετικούς δρόμους… Αδύνατον… 

Για αυτό, οφείλουμε να σεβαστούμε την επιλογή τους και να τους αφήσουμε… Διαλέξαμε να ζήσουμε σε μια εποχή, όπου οι αλλαγές που συμβαίνουν, στιγματίζουν την ανθρωπότητα, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι ακόμη περισσότερο, επιλέξαμε να ζήσουμε σε έναν λαό, διαφορετικό, αλλιώτικο… Έναν λαό, αρκετές φορές απρόβλεπτο… Έναν λαό, που κάθε φορά, συμβαίνει να βρίσκεται πρώτος, στο σημείο εκκίνησης, της κάθε τέτοιας μεγάλης αλλαγής… Κι αυτό, οι Αδελφότητες το γνωρίζουν διαχρονικά, προσπαθώντας πάντα να τον ελέγξουν… Πάντα όμως, συμβαίνει κάτι τυχαίο, μοιραίο, απρόβλεπτο - από το πουθενά - από το πεπρωμένο της ανθρωπότητας, από τα βάθη της ιστορίας, από οπουδήποτε… και πάντα είμαστε εκεί… Δηλαδή εδώ… Εδώ και Τώρα…

Αλκιρέας  

vickytoxotis.blogspot.com

Αναποδογύρισε Τις Πεποιθήσεις Σου... (Elio D 'Anna - "Η Σχολή Των Θεών")

"Το παρόν, το παρελθόν, το μέλλον ενός ανθρώπου, τα γεγονότα, οι περιστάσεις και οι εμπειρίες που συναντά στην πορεία του, είναι σκιές που προβάλλονται από το πιστεύω του - συνέχισε ο Dreamer - η ζωή του, το πεπρωμένο του, είναι η υλοποίηση των πεποιθήσεών του και κυρίως, της επανάπαυσής του...

Visibilia ex invisibilibus"... Οτιδήποτε αντιλαμβάνεσαι, βλέπεις και αγγίζεις, γεννιέται από μια αορατότητα... 

Η ζωή ενός ανθρώπου είναι η σκιά του "ονείρου" του, είναι η επέκταση στο ορατό, των αρχών του και όλων αυτών που πιστεύει...

Όλοι βλέπουν, δεόντως, να πραγματοποιείται αυτό που πίστεψαν σταθερά... Ο άνθρωπος πάντα δημιουργεί... Τα εμπόδια που συναντάει, είναι η υλοποίηση των περιορισμών του, της αντιμαχόμενης σκέψης του, της ''ανικανότητάς'' του...

Σύμφωνα με τον Dreamer, δεν υπάρχει κάποιος που να έχει περισσότερη πίστη από τους άλλους. Ο κάθε άνθρωπος, έχει το δικό του μερίδιο πίστης να διαχειριστεί, να επενδύσει...

"Αυτό που κάνει την διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, αυτό που πραγματικά τους εντάσσει σε μια διαφορετική μοίρα, είναι η κατεύθυνση των πιστεύω τους, η διαφορετική ποιότητα του στόχου... που, αν και ασυνείδητα, ο καθένας προτίθεται να πετύχει..."

"Αλλά εάν όλοι πιστεύουν... και μάλιστα με την ίδια ποσότητα πίστης - ρώτησα, αναφέροντας τις Γραφές και παίρνοντας δύναμη από το κύρος τους - ποια είναι τότε η σημασία των λέξεων: "Εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως;"

 Η συζήτηση που ακολούθησε, χαράχτηκε για πάντα στο Είναι μου... Όχι τόσο για τις αξέχαστες λέξεις που πρόφερε, όσο για την επιβλητικότητα που ένιωσα να πάλλεται, πίσω από την κάθε μία...

"Εάν ένας άνθρωπος είχε την ικανότητα να μετακινήσει, έστω και κατά ένα χιλιοστό την κατεύθυνση της πίστης του, εάν μπορούσε να κατευθύνει έστω και ελάχιστα, την δύναμη των πεποιθήσεών του προς την ζωή και όχι προς τον θάνατο... θα μπορούσε να μετακινήσει βουνά, στον κόσμο των γεγονότων".

Σαν μια λάμψη, που διαπερνά το σκοτάδι και φωτίζει αυτό, που λίγο νωρίτερα ήταν κρυμμένο στη σκιά, έτσι έντονα, διέσχισε τον νου μου η μαρτυρία της τεράστιας ενέργειας, που περιέχεται σε ένα μόριο πίστης.

Κατανόησα, ότι η εξάλειψη ακόμα και του πιο μικρού κόκκου της Κόλασης, θα εξάρθρωνε εκείνο το 100% της πίστης στο θάνατο που - μεταξύ των πεποιθήσεων του ανθρώπου - είναι και η πιο βαθιά ριζωμένη.

Για πρώτη φορά αναρωτήθηκα, σε τι είχα πιστέψει... τι είχα εκτιμήσει, μέχρι τότε που συνάντησα τον Dreamer... Η φωνή του πρόφτασε τις σκέψεις μου...

"Μέχρι σήμερα το κίνητρο για να ζήσεις - ο σκοπός της ζωής σου - όπως και όλων των ανθρώπων, ήταν να σκοτώνεσαι μέσα σου... Αρρώστια, Γήρας, Θάνατος, είναι οι θεότητες που η ανθρωπότητα, είχε ως είδωλά της, εδώ και χιλιάδες χρόνια... Έτσι ο άνθρωπος, απαρνήθηκε με πόνο την ζωή... το ατέλειωτο όνειρο".

"Εάν έχετε πίστιν ως κόκκον σινάπεως..." σήμαινε, ότι ακόμα και η πιο μικρή εξύψωση του οράματος - η ελάχιστη μεταμόρφωση - θα μπορούσε να μας αποτρέψει, από το θνητό μας πεπρωμένο.

Το Όνειρο Είναι Το Πιο Αληθινό Πράγμα Που Υπάρχει.

Το να δεις τα όριά σου, να τα οριοθετήσεις... σημαίνει να απελευθερωθείς από αυτά!!!

(Αποσπάσματα από το βιβλίο: "Η Σχολή των Θεών" // Elio D 'Anna)

Το Σπήλαιο των Παραισθήσεων - Ο Κόσμος των Σκιών!

 «Ο ανόητος είναι "ευτυχισμένος" όταν ικανοποιούνται οι επιθυμίες του. Ο πολεμιστής είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Το να είσαι ευτυχισμένος, είναι η ανώτατη μορφή πειθαρχίας — πάνω απ' οτιδήποτε άλλο σου έχω διδάξει».

Δείχνοντας τις σκιές, ο Σωκράτης είπε, «Αυτές οι σκιές πάνω στους τοίχους της σπηλιάς αποτελούν συμβολική απεικόνιση της αληθινής φύσης των παραισθήσεων και της πραγματικότητας, του πόνου και της ευτυχίας. 

Άκου μια αρχαία ιστορία, που την έκανε γνωστή ο Πλάτωνας:

Υπήρξε κάποτε μια φυλή ανθρώπων που ζούσαν όλη τους την ζωή, μέσα σε ένα Σπήλαιο Παραισθήσεων... Μετά από πολλές γενιές, έφτασαν να πιστεύουν ότι οι ίδιες οι σκιές τους, που έπεφταν πάνω στους τοίχους, ήταν η ουσία της πραγματικότητας... Μόνο οι μύθοι και οι θρησκευτικές τους ιστορίες, ανέφεραν μια πιο λαμπερή δυνατότητα...Το παιχνίδι των σκιών, τους έγινε έμμονη ιδέα — οι άνθρωποι, συνήθισαν και έγιναν φυλακισμένοι της σκοτεινής τους πραγματικότητας».

«Στο παρελθόν Νταν, υπήρξαν ευλογημένες εξαιρέσεις, ανάμεσα στους φυλακισμένους της Σπηλιάς... Υπήρξαν εκείνοι, που τους κούρασε το παιχνίδι των σκιών, που άρχισαν να το αμφισβητούν, που δεν τους γέμιζαν πια οι σκιές, όσο ψηλά κι αν πηδούσαν... Έγιναν Αναζητητές του Φωτός. Μερικοί από αυτούς στάθηκαν τυχεροί και βρήκαν έναν οδηγό, που τους προετοίμασε και τους οδήγησε, πέρα από όλες τις ψευδαισθήσεις, μέσα στο Φως».

Ο Σωκράτης συνέχισε:«Όλοι οι άνθρωποι σ' αυτόν τον κόσμο Νταν, είναι παγιδευμένοι στο Σπήλαιο του μυαλού τους... Μόνο οι λίγοι πολεμιστές που βλέπουν το Φως, που ελευθερώνονται, που παραιτούνται απ' όλα, μπορούν να γελούν στην αιωνιότητα... Και το ίδιο θα κάνεις κι εσύ, φίλε μου»... «Μου φαίνεται ακατόρθωτο, Σωκράτη — και κάπως τρομακτικό»... 

«Είναι πέρα από κάθε αναζήτηση και φόβο. Μόλις συμβεί, θα δεις ότι είναι προφανές, πραγματικό, απλό, συνηθισμένο, γεμάτο ευτυχία... 

Είναι Απλώς Η Πραγματικότητα, Πέρα Από Τις Σκιές»...

Απόσπασμα από το βιβλίο: (( O Δρόμος του Ειρηνικού Πολεμιστή ))

Όταν Η Προσοχή Ταυτίζεται Με Τις Σκέψεις Ονειρευόμαστε Ξύπνιοι...

 Όσοι υποφέρουν από άγχος, φοβίες, κρίσεις πανικού ή κατάθλιψη, ας αναλογιστούν το εξής: ενώ οι αισθήσεις που αναγνωρίζουμε ως "το σώμα μου", εμφανίζονται πάντα στο παρόν, κάτι άλλο που ονομάζουμε "ο εαυτός μου" (ή "εγώ") περιφέρεται, μέσα στα φανταστικά σενάρια του νου.

Αυτό που περιφέρεται αδέσποτα, μέσα στις σκέψεις και που υποτίθεται, ότι του συμβαίνουν διάφορα άσχημα πράγματα, είναι ένα είδωλο που προσποιείται ότι είναι "ο εαυτός μας"... 

Ένα είδωλο, που αποτελείται από την εικόνα του σώματός μας, έτσι όπως αυτή έχει καταγραφεί στην μνήμη.

Έτσι δημιουργείται ο παραλογισμός, που ενώ το σώμα μας είναι ασφαλές στο παρόν, αντιδράει σαν να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις, που δημιουργεί η φαντασία με τις σκέψεις, εναντίον του ειδώλου.

Αυτή την κατάσταση, την έχουν ονομάσει πολλοί σοφοί "ονειρική", γιατί είναι σαν να ονειρεύεται η επίγνωση. 

Όταν η προσοχή μας είναι απορροφημένη, από την δραστηριότητα του νου και είναι ταυτισμένη μαζί της, χάνεται η ιδιότητα της συνειδητής παρατήρησης και η δραστηριότητα του νου γίνεται αντιληπτή ως πραγματικότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα όνειρα.

Κάτι που αποδεικνύει κιόλας, ότι το "κέντρο ελέγχου" στον οργανισμό μας δεν είναι οι σκέψεις, όπως ισχυρίζονται πολλοί αλλά η προσοχή μας... 

Όπου βρίσκεται η προσοχή μας, αυτό βιώνουμε ως πραγματικότητα.

Με ό,τι ταυτίζεται η προσοχή, αυτό αντιλαμβανόμαστε ως αλήθεια.

Το να μάθουμε, να ξεχωρίζουμε τις αισθήσεις του σώματος από τις σκέψεις, είναι μία από τις πιο απλές και αυτοθεραπευτικές ικανότητες, που μπορούμε να αναπτύξουμε. Οι αισθήσεις είναι πάντα πιο κοντά, στην πραγματικότητα που βιώνει το σώμα μας, παρά οι σκέψεις.

Τόσο όμως οι αισθήσεις, όσο και οι σκέψεις, μπορούν να αναγνωριστούν από την επίγνωση, ως παροδικές εμπειρίες... 

Γι' αυτό η ύψιστη μορφή ύπαρξης είναι η Αυτογνωσία, δηλαδή, το να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, στην θέση της επίγνωσης και όχι στις παρατηρούμενες, αυτόματες και παροδικές εμπειρίες του σώματος και του νου.

Νίκος Μπάτρας

aytepignosi.com

Ιερή Αναλογία Ανθρώπου - Σύμπαντος...

 «Γνώθι Σαυτόν» έλεγαν στο Δελφικό Ιερό του Απόλλωνα. «Γνώθι Σαυτόν» έλεγε και ο μεγάλος Σωκράτης. «Γνώθι Σαυτόν», υποστηρίζουν ουσιαστικά όλα τα φιλοσοφικά συστήματα Ανατολής και Δύσης. 

«Η Βασιλεία των Ουρανών είναι μέσα σας» έλεγε ο Χριστός. Το ίδιο μήνυμα ειπωμένο με πολλά και διαφορετικά λόγια…

Όταν βλέπουμε τον «Βιτρούβιο» άνθρωπο του Ντα Βίντσι τέλειο, συμμετρικό, σε Πλήρη Αρμονία με τις Μαθηματικές Αρχές που διέπουν το Σύμπαν, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ανάλογη αναπαράσταση του ίδιου του Χριστού, που εκφράζει όλες τις δυνάμεις, ιδιότητες και στοιχεία του σύμπαντος.

«Ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος σχηματίζουν δύο πόλους, ανάμεσα στους οποίους διαδραματίζεται η ύπαρξη, που μέσω της μετάστασης στον θάνατο, συνδέει το πεπερασμένο με το αιώνιο». 

 Στον Ταοϊσμό, είναι η κεντρική και μεσολαβητική δύναμη της μεγάλης Τριάδας Ουρανού-Ανθρώπου-Γης. Στο Ισλάμ υποδηλώνει την παγκόσμια ύπαρξη, τον κρίκο ανάμεσα στον Θεό και την Φύση. Οι Σούφι τον ορίζουν, σαν το «Σύμβολο της παγκόσμιας ύπαρξης». 

Ο φιλόσοφος της Αναγέννησης Τζορντάνο Μπρούνο λέει: «…μαθαίνουμε να μην αναζητάμε την απομακρυσμένη από μας θεότητα, αν την έχουμε κοντά μας, ακόμα και μέσα μας, πόσο μάλλον που εμείς οι ίδιοι, είμαστε μέσα στους εαυτούς μας…». 

Κι ακόμη καταλαβαίνουμε, ότι θεωρεί το Σύμπαν ως μια ζωντανή Ολότητα, αφού λέει: «…αλλά αν η ζωή γι’ αυτό το Σύμπαν είναι στο Όλο και επίσης στα μέρη αυτού του Όλου, τότε, πώς έρχεσαι εσύ και δεν επιτρέπεις να είναι στα μέρη των μερών;».

Σύγχρονοι επιστήμονες, όπως ο Μάντελμπροτ, καθώς και η θεωρία του Χάους, μιλούν για μια αναλογία ανάμεσα στον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο, η οποία, όσο κι αν φαίνεται «τυχαία», υπακούει σε απλούς μαθηματικούς νόμους, που απλά μέχρι τώρα αγνοούσαμε. 

«To DNA σίγουρα δεν μπορεί να προσδιορίσει, τον τεράστιο αριθμό των διαφόρων βρόγχων ή κυψελίδων, αλλά μπορεί να προσδιορίσει μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία διακλαδώσεων και ανάπτυξης».

Το «Ολογραφικό» μοντέλο του Σύμπαντος, εκφράζει αρκετά την μυστικιστική αντίληψη για το Όλο, το οποίο βρίσκεται μέσα στο μέρος και αντίστροφα. Οι υποατομικές μονάδες της ύλης λειτουργούν - απ’ ό,τι φαίνεται, σαν ολογράμματα - που το χαρακτηριστικό τους είναι ότι, όσο κι αν τα τεμαχίσουμε, συνεχίζουν να έχουν την αρχική εικόνα, που είχε το ολόκληρο ολόγραμμα, μέσα σε κάθε κομμάτι, όσο μικρό κι αν είναι αυτό. 

«Αν η ύλη και η συνείδηση είναι τύποι βαρυτικών πεδίων, τότε μοιάζουν με διαφορετικούς κυματισμούς στην ίδια λίμνη. Το σύμπαν μοιάζει με ολογραφική πλάκα. Ένα πετραδάκι που πέφτει μέσα στη λίμνη, σε οποιοδήποτε σημείο, επηρεάζει ολόκληρη την λίμνη». 

Έτσι, ακόμα κι αν παραβλέψουμε την παρόμοια μορφή ανάμεσα σ’ ένα άτομο κι ένα ηλιακό σύστημα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με «παράδοξα», όπως π.χ. το γεγονός ότι η ανθρώπινη καρδιά έχει κλίση 23ο , δηλαδή όση ακριβώς έχει και η κλίση του άξονα της Γης!

Οι μαθηματικές αναλογίες ή Νόμοι, πάνω στις οποίες βασίζεται η δημιουργία ολόκληρου του Σύμπαντος, εκφράζονται και στον ίδιο τον άνθρωπο.

Πανάρχαιες δοξασίες, γνώσεις γεννημένες στα άδυτα των μυητικών κέντρων όλου του κόσμου ή στο νου των μεγαλύτερων σοφών, που χάραξαν δρόμους για την ανθρωπότητα, μιλάνε για μια τετραπλή όψη της εκδηλωμένης φύσης, η οποία συμβολίζεται με τα Τέσσερα Αρχετυπικά Στοιχεία: Γη - Νερό - Αέρα - Φωτιά. Στους ίδιους δρόμους, βρίσκουμε την αντίληψη της τετραπλότητας της θνητής φύσης του ανθρώπου, η οποία εκφράζεται μέσα από ένα φυσικό σώμα (Γη), ένα ενεργειακό ζωτικό πεδίο (Νερό), έναν ψυχισμό (Αέρας) και μια νοητική λειτουργία (Φωτιά). Αυτά συσχετίζονται και με τα Τέσσερα Βασίλεια που εξελίσσονται πάνω στην Γη: των Ορυκτών, των Φυτών, των Ζώων και των Ανθρώπων. Σχετίζονται επίσης, με τις Τέσσερις Κατευθύνσεις του Ορίζοντα, τις Τέσσερις Εποχές, τις Τέσσερις Φάσεις της Σελήνης (Γέμιση, Πανσέληνος, Χάση, Νέα Σελήνη) κ.ο.κ.

Αν παρατηρήσουμε τον άνθρωπο με μια πιο ολοκληρωμένη ματιά, τότε θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στην αντίληψή μας, γι’ αυτόν και την αιώνια Ψυχή του, την Πνευματική του Υπόσταση, η οποία αναλύεται σε μια Ιερή Τριάδα, ανάλογη με την Θεία Τριάδα πολλών θρησκειών. 

Μια Τριάδα, η οποία επιγραμματικά εκφράζεται ως Βούληση-Αγάπη-Διάνοια. Κι έτσι, ο τετραπλός φυσικός άνθρωπος, μετατρέπεται στον Επταπλό, μέσα από τον οποίο εκφράζονται οι Επτά Αρχές του Σύμπαντος, όπως περιγράφονται στην Ερμητική διδασκαλία του Κυμβαλείου: 

1. Η Αρχή της Νοητικότητας
2. Η Αρχή της Αναλογίας
3. Η Αρχή της Δόνησης
4. Η Αρχή της Πολικότητας
5. Η Αρχή του Ρυθμού
6. Η Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος
7. Η Αρχή του Γένους

Και μέσα από τον Επταπλό Άνθρωπο, εκφράζονται όλες οι «Επτάδες» του Σύμπαντος, όπως τα επτά βασικά χρώματα του ουράνιου τόξου, οι επτά βασικές νότες της μουσικής, οι επτά κύριοι πλανήτες (όπως θεωρούνται στην αστρολογία), οι επτά βασικές διαιρέσεις του χρόνου μέσω της εβδομάδας.

Αλλά, δεν είναι μόνο αυτά. 

Ο ίδιος ο Άνθρωπος εκφράζει την Επταδικότητα και με την ίδια του την φυσική κατασκευή, με τα επτά κύρια μέρη του σώματός του, τα επτά κύρια όργανα, τις επτά τρύπες στο κεφάλι του. Και δημιουργεί συλλογικά ως ανθρωπότητα, επτάδες άξιες θαυμασμού, όπως τα επτά θαύματα του κόσμου ή τους επτά σοφούς. Κι ακόμη, προσπαθεί να επικοινωνήσει με το Θείο, μέσω των επτά μυστηρίων της χριστιανικής εκκλησίας.

Κι αν αντιμετωπίσουμε τον άνθρωπο σαν μια Ολότητα, η οποία ωστόσο δεν εκφράζεται πλήρως, μέσα στον καθένα μας (μόνο μέρη της, μπορούμε εμείς ως άνθρωποι να εκφράσουμε), τότε ομαδοποιούμαστε σε δώδεκα βασικούς τύπους ανθρώπων, τα λεγόμενα δώδεκα ζώδια. 

Όμως, αυτοί οι ανθρώπινοι τύποι δεν είναι μόνο όψεις του ανθρώπου, αλλά και ολόκληρου του σύμπαντος, αφού μέσα από τον αριθμό αυτό, εκφράζονται αρχές πολύ υψηλότερες από τον άνθρωπο. Μέσα στο δώδεκα περιλαμβάνονται οι αρχές του τρία και του τέσσερα σε δυναμική σχέση πολλαπλασιασμού, οι τέσσερις φύσεις της ύλης σε σχέση με τις τρεις αρχές του κόσμου, οι οποίες εκφράζονται σαν: Υπερβολή - Αδράνεια - Μεταβλητότητα ή Ισορροπία. Αυτή η δωδεκάδα δεν βρίσκει αναλογική έκφραση μόνο στην Αστρολογία, αλλά και αλλού, όπως στους δώδεκα μήνες, στους οποίους χωρίζουμε τον χρόνο, τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, τους δώδεκα μαθητές του Χριστού, τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή, τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου και πολλές άλλες δωδεκάδες…

Όλη αυτή η γνώση, όλη αυτή η σοφία, δεν είναι κρυμμένη από μας, ούτε είναι κάπου έξω από μας. Κάποτε, ο Σωκράτης έδωσε την ζωή του στην προσπάθεια να μείνει πιστός στην πεποίθηση, ότι η γνώση είναι μέσα μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να βρούμε την μέθοδο να την ανασύρουμε. 

Στην σύγχρονη εποχή, ένας σημαντικός επιστήμονας, ο Καρλ Γιούγκ, έρχεται και συμπληρώνει αυτήν την άποψη λέγοντάς μας, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σ’ αυτό που ονόμασε «Συλλογικό Ασυνείδητο». Πρόκειται για ένα μέρος του Εαυτού μας, όπου ενυπάρχουν σε αρχετυπική μορφή, όλοι οι Νόμοι που διέπουν το Σύμπαν και τον Εαυτό μας. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο μέσα μας, βρίσκουμε την πρόσβαση στον κόσμο των Συμβόλων και των Αρχετύπων. 

Έτσι, μπορούμε να βιώσουμε την ενότητα και την πολλαπλότητα, τις αρχές και τους νόμους, την αρχή και το σκοπό του Σύμπαντος και του Ανθρώπου. 

Όλοι οι Νόμοι με την μορφή των αριθμών, όπως αναφέραμε ενδεικτικά κάποιους παραπάνω, - αλλά όχι μόνο - εκφράζονται μέσα μας με την μορφή συμβόλων ή μύθων. Σύμβολα και μύθοι πανανθρώπινοι και πανάρχαιοι, σύμβολα όπως το δέντρο, το φίδι, ο ήλιος, η σελήνη κ.λ.π., μύθοι ηλιακοί και σεληνιακοί με ήρωες και αντιήρωες, με δράκους, νάνους, ιππότες και πριγκίπισσες, περιμένουν να τους βιώσουμε, να τους κάνουμε δικούς μας, να τους αφήσουμε να μας μιλήσουν… 

Όχι για να μας γεμίσουν γνώσεις ή πληροφορίες, αλλά για να μας επιτρέψουν να συντονιστούμε με τον Μεγάλο, τον Αρχετυπικό Άνθρωπο, που σε κάποια εκδοχή είναι το Σύμπαν ολόκληρο. 

Τότε, η Σοφία θα έχει χτυπήσει την πόρτα μας… και θα περιμένει να την ζήσουμε και να την μοιραστούμε απλόχερα και γενναιόδωρα, όπως γενναιόδωρο είναι το Σύμπαν και ο Θεός που ζει μέσα από αυτό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1. ΑΝΘΡΩΠΟΣ: ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ, Νικ,. Λάος, εκδ. Παρασκήνιο, 2002
2. Ο ΖΩΔΙΑΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, Γ.Α. Πλάνας, Εκδ. Νέα Ακρόπολη
3. ΤΟ ΚΥΜΒΑΛΕΙΟ: Η ΕΡΜΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, εκδ. Νέα Ακρόπολη, 2002
4. Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ, Φρ. Λιονέλ, εκδ. Πύρινος Κόσμος, 1993
5. ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Μ. Ταλμποτ, εκδ. Ιάμβλιχος, 1993
6. ΧΑΟΣ, ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Τζ. Γκλέικ, εκδ. Κάτοπτρο, 1987
7. ΟΙ ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΤΟΥ ΤΖ. ΜΠΡΟΥΝΟ, Α. Μ. Πάτερσον, εκδ. Νέα Ακρόπολη, 1991
8. ΛΕΞΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΩΝ, Τζ. Κούπερ, εκδ. Πύρινος Κόσμος, 1992
9. ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ, Mircea Eliade, Εκδ. Αρσενίδη, 1994.
10. ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΕΒΗΛΟ, Mircea Eliade, Εκδ. Αρσενίδη, 2002

nea-acropoli-athens.gr

Η Τέχνη Να Επηρεάζεις Την Ζωή... (Έξοχο!)

"Όσο λιγότερο περνάει από το χέρι μας αυτό που θέλουμε να πετύχουμε, τόσο περισσότερη πίστη χρειάζεται... Πίστη είναι η Βεβαιότητα, Ό,τι Κάτι Θα Συμβεί... Αυτό είναι το νόημα του: "Αιτείται και Δοθήσεται".

Η Βάση, Στην Οποία Στηρίζεται Ο Νόμος Της Έλξης.

Η Πίστη έχει Δύναμη... Αυτό το Γνώριζαν οι Ιδρυτές των Θρησκειών και το Χρησιμοποίησαν. 

Είπαν: "Αν Πιστεύεις στον Θεό, οι Προσευχές σου θα Εισακουστούν". 

Και βέβαια, αυτός που πραγματικά πιστεύει χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι ο Θεός θα του δώσει αυτό που ζήτησε... θα το λάβει! 

Όμως, Δεν Ήταν Ο Θεός Εκείνος Που Πραγματοποίησε την Επιθυμία Του... Ήταν η Δική του Πίστη, η Δική του Δύναμη... Μια Δύναμη, που ο Καθένας Μπορεί να Χρησιμοποιεί Αποτελεσματικά, Ανεξάρτητα από τον Θεό στον Οποίο Πιστεύει, Αν Πιστεύει σε Κάποιο Θεό... Γιατί η Πίστη, Είναι Απλώς η Ικανότητα Του Ανθρώπου να Δημιουργεί τον Κόσμο Του".

Κανένα σύστημα, καμιά κυβέρνηση, κανένα μαγικό ραβδί ή φίλτρο, δεν μπορεί να μας ελευθερώσει ή να μας προσφέρει, αυτά που θέλουμε, αν εμείς δεν ξεκλειδώσουμε μέσα μας, την γνώση που ενεργοποιεί την έμφυτη δύναμή μας... 

Η Μεγαλύτερη Πλάνη Των Ανθρώπων Σ' Αυτόν Το Πλανήτη Είναι, Η Αντίληψη Πως Η Μοίρα Τους, Ορίζεται Από Δυνάμεις Έξω Από Αυτούς.

Μια Ανέκφραστη Έννοια...

Αναζητώ μια λέξη, που να προσδιορίζει μια πολύ βασική έννοια... 

Την ικανότητα των ανθρώπων, να είναι αιτία, πάνω σε πράγματα και καταστάσεις - πάνω στο σώμα τους και τα συναισθήματά τους - στον παρορμητισμό και τις αδυναμίες τους, στην ζωή και τον κόσμο, στον χώρο και τον χρόνο... 

Υποθέτω, πως η πρόταση αυτή από μόνη της ξενίζει... 

Δεν χρησιμοποιούμε σχεδόν ποτέ την λέξη αιτία, με τέτοια συμφραζόμενα.

Στον πολιτισμό μας, η έννοια της αιτίας, είναι συνυφασμένη με αρνητικά αποτελέσματα και χρησιμοποιείται συνήθως με αρνητική χροιά: 

Η Αιτία του Πολέμου, της Δυστυχίας, του Κακού... 

Στη Φιλοσοφία χρησιμοποιούμε, την λέξη Αίτιο, η οποία δεν έχει μεν αρνητική χροιά, αλλά δεν χαρακτηρίζει ανθρώπους. 

Πώς λοιπόν θα χαρακτηρίζαμε έναν άνθρωπο, που επεμβαίνει στις καταστάσεις και τις κατευθύνει; 

Πώς θα χαρακτηρίζαμε εκείνον, που αρνείται να υποταχθεί στην μοίρα του, αλλά επιδιώκει να την επηρεάζει; 

Υπάρχει Λέξη; ...Διότι η Έννοια Σίγουρα Υπάρχει... Ψάχνω στο Λεξικό... 

"Αιτιώδης: που χαρακτηρίζεται από Αιτιότητα - Αιτιακός.
Αιτιότητα: η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην Αιτία και στο Αποτέλεσμά της". 

Δυστυχώς, η λέξη αυτή δε μας κάνει... ούτε καταφέρνω να βρω, κάποια πιο κατάλληλη. 

Δεν Υπάρχει Λέξη με Αυτόν τον Ορισμό: "Που Χαρακτηρίζεται, Από Την Πρόθεση Και Την Ικανότητα Να Λειτουργεί Ως Αίτιο".

Τι απέγινε η έννοια που εκφράζει, την πιο βασική μας ικανότητα; 

Πώς και δεν εκφράστηκε ποτέ με μια λέξη, μένοντας ξεχασμένη στους αιώνες, πέρα από τον δημιουργημένο κόσμο - αθέατη - πίσω από τους Θεούς και την μοίρα;;;

Ο Άνθρωπος Ως Αιτία...

Όταν ήμασταν παιδιά, η μητέρα μας μάλλον δεν μας είπε ποτέ, να είμαστε αιτία στο σχολείο ή στις παρέες μας, στο σώμα μας ή στην ζωή μας... Ίσως, προσπαθούσε να είναι εκείνη - αιτία επάνω μας - ιδιαίτερα στο σώμα μας. Επιμένοντας να τρώμε παρά την θέλησή μας ή να πηγαίνουμε για ύπνο, όταν δεν θέλαμε... 

Πόσοι από εμάς μπορούσαμε, να περπατάμε ξυπόλυτοι χωρίς απειλές, ότι θα αρρωστήσουμε; 

Ή να τρώμε παγωτό τον χειμώνα; 

Έτσι διδαχθήκαμε, ότι κάποιος άλλος είναι αιτία επάνω μας ή υπεύθυνος για μας...

Και το έργο ήρθε να ολοκληρώσει - η σχολική εκπαίδευση και η ζωή - που μας γέμισαν με αβεβαιότητα, σχετικά με την ικανότητά μας - να δημιουργούμε αυτό που θέλουμε - κάνοντάς μας ευάλωτους απέναντι στο άγνωστο, υποταγμένους σε ανθρώπινους ή φυσικούς νόμους, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Δεν μπορούμε να είμαστε αιτία - πάνω σε κάτι για το οποίο, δεν αισθανόμαστε υπεύθυνοι σε κάποιο βαθμό... 

Υπευθυνότητα Είναι η Αναγνώριση Ότι Κάτι Μας Αφορά, Ότι Είναι Δουλειά Μας Και Εξαρτάται Από Εμάς... 

Αναγνώριση Που μας Οδηγεί, σε Συγκεκριμένες Ενέργειες ή Τρόπους Συμπεριφοράς. 

Όταν Αποποιούμαστε Κάθε Σχέση Με Κάτι, Είναι Αδύνατον Να Το Επηρεάσουμε. 

Όταν απλώς προσπαθούμε να το απωθήσουμε ή να προσποιηθούμε, πως δεν υπάρχει, αναπόφευκτα θα γίνουμε το αποτέλεσμά του... 

Αν κατηγορούμε κάτι, θα γίνουμε το αποτέλεσμά του. 

Ο Λόγος Είναι Πολύ Απλός: Αν Κάτι Άλλο Ευθύνεται Για Μια Κατάσταση, Τότε Εκείνο Είναι Αιτία Και Εμείς Αναγκαστικά Αποτέλεσμα.

Αυτό έχει αρχίσει να γίνεται θολά αντιληπτό, από αρκετούς ανθρώπους, σ' αυτήν τη Νέα Εποχή της Αφύπνισης, όμως κάνουν το λάθος να πουν: "H Ευθύνη Είναι Δική Μου". 

Η απόφαση να γίνουμε αιτία, δεν συνεπάγεται την αναγνώριση, πως όλα τα λάθη είναι δικά μας (που δεν είναι)... Αυτό είναι ένα άλλο είδος μοιρολατρίας, αν δεν υπάρχει στον ορίζοντα κάποιος εφικτός τρόπος, για την αλλαγή της κατάστασης.

Στο πολυσυζητημένο φιλμ Kymatica, συναντάμε την άποψη, ότι όλα είναι δική μας ευθύνη... Η Πείνα, η Φτώχεια, οι Αρρώστιες, η Παγκοσμιοποίηση: "...Όταν Σκέφτεσαι ότι Πλησιάζει το Τέλος - η Αποκάλυψη, ο Αρμαγεδδών - κι όταν νομίζεις πως ως Είδος είμαστε καταδικασμένοι... Δεν Είναι ΕΚΕΙΝΟΙ... ΕΣΥ Είσαι Που Το Προκάλεσες!"

Μέσα σ' όλα τα βαρύγδουπα νοήματά της, μακάρι η ταινία να πρότεινε και κάποιον πρακτικό τρόπο, για να αλλάξουν όλα αυτά - για τα οποία υποτίθεται - πως ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος... 

Το Θέμα Δεν Είναι Ποιος Ευθύνεται... Αλλά Πώς Μπορούμε Να Γίνουμε Αιτία...

...Κάπου Ανάμεσα Στα Άκρα Υπάρχει Η Αλήθεια... 

Πάντα υπάρχει κάτι μικρό ή μεγάλο, που μπορούμε να επηρεάσουμε...

Χωρίς απαραίτητα να "παραδεχτούμε το φταίξιμο".

Επέμβαση Στην "Φυσιολογική Ροή" Των Πραγμάτων...

Κάποιοι θα αντιτάξουν, ότι είναι κακό να επηρεάζουμε τις καταστάσεις... 

- ''Πρέπει να τις δεχόμαστε όπως έρχονται, αφού υπάρχει μια "Ανώτερη Δύναμη" που τις κατευθύνει...'' 

- ''Οι όμορφες στιγμές "τυχαίνουν"... Οι αναποδιές "τυχαίνουν"... Κι εμείς πρέπει να είμαστε απλώς αποδέκτες, να μάθουμε να ζούμε την ζωή μας, όπως έρχεται...''

Όμως, Κι Αυτοί Που Το Λένε Δεν Το Πιστεύουν...

Ακόμη κι αν θεωρούν, ότι τίποτε δεν εξαρτάται από τους ίδιους, περιμένουν από μια άλλη δύναμη, να φέρει την αλλαγή που θα ήθελαν... Περιμένουν από τον Θεό ή από άλλους ανθρώπους, να φέρουν το αποτέλεσμα που ζητούν.

...Κανείς Δεν Θέλει Να Ζει Την Ζωή Όπως Έρχεται... 

Όλοι θέλουν να επηρεάσουν το περιβάλλον τους, όλοι προσπαθούν να είναι αιτία, τουλάχιστον εκεί - όπου έχουν την δυνατότητα. 

• Αν δεν μπορούν να ελέγξουν το αφεντικό τους, ελέγχουν την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους... 

• Αν δεν μπορούν να ελέγξουν την Κυβέρνηση, ελέγχουν τους υπαλλήλους τους...

• Κάποιοι προσπαθούν να είναι αιτία, με τις φωνές ή την βία...

• Πολλοί το πετυχαίνουν, με την υποκρισία ή την απάτη. 

Όταν όλα τα άλλα αποτύχουν, κάποιοι θα κάνουν μια ύστατη προσπάθεια - να προκαλέσουν ένα αποτέλεσμα - βάζοντας τέλος στην ζωή τους. 

Στα ανώτερα επίπεδα, θα συναντήσουμε τους ακτιβιστές και τους ενεργούς πολίτες, που επιδιώκουν να αλλάξουν τον κόσμο με την δράση...

Οι Καλλιτέχνες το προσπαθούν με την Τέχνη. 
Οι Φιλόσοφοι με την Σκέψη.

Πίστη...

Στα χαμηλότερα επίπεδα αιτιότητας, οι άνθρωποι ασχολούνται με πράγματα, που "περνούν από το χέρι τους"... Είναι τα πράγματα, που μπορούν να επηρεάσουν και να ελέγξουν, με μικρή ή μεγάλη προσπάθεια, χωρίς όμως να απαιτείται - η χρήση ψυχικών δυνάμεων. 

Σε Κάθε Επίπεδο Ωστόσο, Η Επιτυχία Μας Να Επηρεάσουμε ή Να Επιφέρουμε Ένα Αποτέλεσμα, Εξαρτάται Από Την Δύναμη Της Πρόθεσής Μας. 

Με την λέξη πρόθεση εννοώ - την θετική διανοητική στάση - με την οποία οραματιζόμαστε, αυτό που επιδιώκουμε σαν να έχει ήδη συμβεί... 

Θα Μπορούσαμε Επίσης, Να Το Ονομάσουμε Πίστη.

Όσο λιγότερο περνάει από το χέρι μας αυτό που θέλουμε να πετύχουμε, τόσο περισσότερη πίστη χρειάζεται... 

Πίστη Είναι Η Βεβαιότητα, Ότι Κάτι Θα Συμβεί.

Αυτό είναι το νόημα του: "Αιτείται και Δοθήσεται"... Η Βάση, στην Οποία Στηρίζεται ο Νόμος της Έλξης.

Η Πίστη Έχει Δύναμη... 

Αυτό το γνώριζαν, οι ιδρυτές των θρησκειών και το χρησιμοποίησαν... Είπαν: "Αν Πιστεύεις στον Θεό, οι Προσευχές Σου θα Εισακουστούν".

Και βέβαια, Αυτός που Πραγματικά Πιστεύει Χωρίς Καμιά Αμφιβολία, ότι ο Θεός θα του Δώσει Αυτό που Ζήτησε... Θα το Λάβει! 

Όμως δεν ήταν ο Θεός εκείνος, που πραγματοποίησε την επιθυμία του.

Ήταν η Δική του Πίστη, η Δική του Δύναμη... μια Δύναμη, που ο Καθένας Μπορεί να Χρησιμοποιεί Αποτελεσματικά - Ανεξάρτητα από τον Θεό στον οποίο Πιστεύει... Αν Πιστεύει σε Κάποιο Θεό.

Γιατί η Πίστη, Είναι Απλώς η Ικανότητα του Ανθρώπου, Να Δημιουργεί τον Κόσμο του! 
Περιοριστικές Σκέψεις Και Αντιπροθέσεις...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο, στην ικανότητά μας να είμαστε αιτία - από εμάς τους ίδιους... 

Η πίστη που ανέφερα παραπάνω, την οποία θα προτιμούσα - να ονομάσω τελικά πρόθεση - για να αποφευχθούν οι θρησκευτικοί συνειρμοί... δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση. 

Θέλουμε κάτι να γίνει... το σκεφτόμαστε θετικά και με πρόθεση, όμως ξαφνικά και χωρίς να το ελέγχουμε... κατακλυζόμαστε από αντίθετες σκέψεις και λόγους, για τους οποίους αυτό που θέλουμε... μπορεί και να μην γίνει. (αμφιβολίες)

• Ίσως να μην είμαστε καν σίγουροι, ότι το θέλουμε...

• Ίσως να αναρωτιόμαστε, αν είναι το καλύτερο τελικά... 

• Ίσως φοβόμαστε την ευθύνη...

Αντιδραστικά, μας έρχονται στο νου όλες οι περιοριστικές σκέψεις, πάνω στις οποίες έχουμε εκπαιδευτεί... 

Κι Έτσι Η Πρόθεσή Μας, Χάνει Την Δύναμή Της.

Οι περιοριστικές σκέψεις - είναι κοινά αποδεκτές σκέψεις - από πολύ μεγάλη μερίδα κόσμου, και από αυτήν την ευρεία συμφωνία, αντλούν και την δύναμή τους... 

Δεν Είναι Εύκολο Να Ξεπεραστούν... 

Σιγά σιγά όμως, μπορούμε να αποβάλουμε όλες αυτές τις απόψεις - που δεν είναι στ' αλήθεια δικές μας - όλες αυτές τις "αλήθειες"... που δεν είναι Αλήθειες. 

Και Φθάνοντας Πια Στον Εαυτό Μας... Αφού Έχουμε Απομακρύνει Όλα Τα Πρόσθετα... Η Πρόθεσή Μας Θα Έχει Ξαφνικά, Πολύ Μεγάλη Δύναμη Και Αποτελεσματικότητα... 

Γιατί Τίποτε Δεν Θα Την Εμποδίζει.

Αν πιστεύεις, πως δεν μπορείς να κάνεις την διαφορά... επειδή είσαι Ένας μέσα σε δισεκατομμύρια... επειδή είσαι πολύ μικρός, μπροστά στην Απεραντοσύνη του Σύμπαντος... 

Σκέψου Αυτό: Τα Μεγέθη Έχουν Νόημα Και Σημασία, Μόνον Στον Υλικό Κόσμο... Ευτυχώς Σε Πνευματικό Επίπεδο, Δεν Παίζουν Κανέναν Ρόλο...

katohika